Burası Benim Evimmiş

Malumunuz, uzun zamandır duygularımı, düşüncelerimi satırlara dökemiyordum buralarda. Depik insanının yoğun gayreti karşısında bu kadar basiretsiz kalmak beni fazlasıyla üzdü haliyle. Yazmalıydım, doldurmalıydım sayfaları....

Neyse uzun zaman yazmayınca insan bir garip oluyormuş dostlarım. Peki neden yazmadın arkadaşım, neettin ne işledin. Maalesef internet teknoloisine sınırlı olarak erişmem dolayısıyla pek yanamaşamadım buralara. Tabii "evdekendimiz" mevhumundan uzak kalmamın da bunda etkisi yok değil. Ama bu uzun arada kendime başka bambaşka bir yurt buldum. Kendimi mutlu, huzurlu hissettiğim yeni yuvamın kapılarını da ilk sizlere açayım dedim.

"Yeni evimden bir görünüm"

Fethiye'ye yaklaşık 2-3 km uzaklıkta olan Zeytinli (sıkmış da olabilirim) koyunda yer alan yeni yerleşim merkezimde, resimde de görüldüğü üzere buzdolabım, sehpam her bir şeyim mevcut. Gündüzleri biramı yudumlarkene bir yandan da balığımı tutuyor, akşamları da tuttuğum balıklarımı mangalda pişirip rakımı yudumluyorum.

Tabi böyle güzel bir ortamda yaşayınca insan, kendini dinleme fırsatı bulabiliyor. Yıllardır biriktirdiğim, kalbimin derinliklernden gelen duygularla bezediğim yeni kitabımın da 175. sayfasına kadar gedim. 422 sayfalık "Çemkirmenin Dayanılmaz Gerilimi" adlı kitabımı tamamlar tamamlamaz vakit kaybetmeden buradan değerli okurlarla paylaşacağım.

Yeni yuvamdan başka bir enstantaneyle bu satırları da noktalamanın zamanı geldi sanırım. Malum havalar oldukça sıcak, denizde birazcık serinleyeyim bari. Sevgiyle kalın.

"Şu hayattaki en büyük zevklerden biri; ayakları denize sokup birayı yudumlamak."

Fotoğraflar: Ben tabii ki ben tabii ki. Üzerlerine clickleyerek büyütebilirsiniz.